Pokora – czy w dzisiejszym świecie warto uczyć jej dzieci?!
Przeczytaj opowiadanie o młodym Dębie i odkryj dlaczego Dorian chciał być „największy” i czego nauczył się od trawy i buka?
O małym dębie, który chciał być największy.
W samym środku zielonego lasu rosło młode drzewko, mały dąb o imieniu Dorian. Miał cienki pień, kilka gałęzi i garść jasnozielonych liści, które drżały przy każdym podmuchu wiatru. Dorian często spoglądał w górę na wielkie, rozłożyste drzewa wokół siebie.
– Chciałbym być taki jak wy – mówił do starego buka.
– Wysoki, silny i podziwiany przez wszystkich.
Buk uśmiechał się cicho, poruszając ciężkimi gałęziami.
– Jeszcze urośniesz, mały przyjacielu. Każde drzewo ma swój czas.
Ale Dorian nie lubił czekać. Pewnego dnia przez las przeszedł silny wiatr. Duże drzewa szumiały spokojnie, ich gałęzie uginały się miękko, jakby znały ten taniec od dawna. Dorian próbował stać prosto i sztywno.
– Nie ugnę się! – pomyślał. – Muszę być silny!
Ale wiatr tylko się nasilił. Mały dąb zaczął się chwiać, jego liście trzepotały niespokojnie.
– Dlaczego one się uginają, a ja się boję? – pomyślał.
Gdy wiatr ucichł, Dorian spojrzał w dół. Tuż obok rosła niewielka kępka trawy.
– Nie boisz się wiatru? – zapytał.
Trawa poruszyła się lekko.
– Boję się, ale uczę się z nim współpracować. Kiedy wieje, schylam się. Dzięki temu nie łamię się.
– Ale przecież jesteś taka mała… – zdziwił się dąb.
– Mała, ale wystarczająca – odpowiedziała trawa spokojnie.
Wieczorem Dorian znów zwrócił się do starego buka.
– Dlaczego wy, duże drzewa, nie walczycie z wiatrem?
Buk zaszumiał cicho.
– Bo siła nie polega na tym, by zawsze stać prosto.
Czasem prawdziwa siła to umiejętność ugięcia się.
– A ja chciałem być największy… – westchnął Dorian.
– A może najpierw warto nauczyć się być sobą? – odpowiedział buk.
Od tamtego dnia Dorian przestał się ścigać z innymi drzewami.
Zamiast tego zapuszczał korzenie głębiej, słuchał szumu lasu, uczył się od wiatru, słońca i deszczu. Kiedy znów przyszedł silny wiatr, Dorian… ugiął się lekko. I ku swojemu zdziwieniu nie przewrócił się.
Minęło wiele lat. Dorian urósł i stał się pięknym, silnym dębem.
Ale nigdy nie zapomniał, czego nauczył się jako małe drzewko.
Gdy młode rośliny pytały go:
– Jak stać się silnym?
Odpowiadał:
– Zacznij od tego, żeby słuchać, uczyć się i nie porównywać się z innymi. Bo pokora to nie myślenie, że jesteś mały.
To wiedza o tym, kim jesteś naprawdę .
Pokora to umiejętność uczenia się, słuchania i przyjmowania tego, że każdy rośnie w swoim tempie.
Nie chodzi o to, by być najmniejszym ale o to, by być prawdziwym!